Είναι γεγονός, ότι έχουν περάσει σχεδόν πέντε χρόνια από την
τελευταία φορά που έγραψα σε αυτό το ιστολόγιο. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν
είχα τι να γράψω, αλλά ότι δεν υπήρξε ο χρόνος για να το γράψω! Ήρθε
λοιπόν η στιγμή να μοιραστώ μαζί σας, τα σημαντικότερα γεγονότα των
τελευταίων χρόνων.
*Το βιβλίο βρίσκεται στην 9η έκδοση του
*Ήταν ανάμεσα στα προτεινόμενα βιβλία του 17ου Μαραθωνίου Παιδικής Ανάγνωσης Δήμου Χαλανδρίου για το σχολικό έτος 2023-24
*Τον
Απρίλιο του 2025 απόσπασμα του βιβλίου μελοποιήθηκε και παρουσιάστηκε
στο Ινστιτούτο Γκαίτε και στη νοηματική γλώσσα. Μπορείτε να δείτε το
βίντεο στον πιο κάτω σύνδεσμο:
https://www.facebook.com/reel/680943234627500
*Τον Οκτώβριο του 2025 κυκλοφόρησε στα ολλανδικά (είναι η δεύτερη γλώσσα στην οποία μεταφράζεται μετά τα ιταλικά)
* Από το σχολικό έτος 2027-28 θα συμπεριλαμβάνεται ως βιβλιοπρόταση σε
ένα από τα πολλαπλά βιβλία της Γλώσσας Στ' Δημοτικού. Συγκεκριμένα, των
εκδόσεων Νήσος.
* Το βιβλίο συνεχίζεται να παρουσιάζεται με αμείωτο ενδιαφέρον σε νηπιαγωγεία, δημοτικά και γυμνάσια!
Στα αγγλικά θα λέγαμε it's about time, φράση που ταιριάζει απόλυτα σε ένα γεγονός των τελευταίων ημερών, που με ενεργοποίησε να κάνω αυτή την ανάρτηση.
Ένας σπουδαίος Έλληνας μπασκετμπολίστας, ο Δημήτρης Παπανικολάου, μέλος της φοβερής dream team των εφήβων, που κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα το 1995, μίλησε ανοιχτά και κατ' επανάληψη τις τελευταίες μέρες, ότι είναι ένα άτομο που ανήκει στο φάσμα του αυτισμού (άσπεργκερ).
Αξίζει τον κόπο να ακούσετε αυτά που έχει πει τις τελευταίες ημέρες σε τηλεοπτικές εκπομπές. Σε σημερινή εκπομπή, μαζί με αυτόν, μιλάει και η σύζυγος του, δίνοντας ένα διπλό μήνυμα.
Ο Δημήτρης Παπανικολάου, δεν μίλησε γιατί δεν είχε κάτι καλύτερο να κάνει. Μίλησε, γιατί ένιωσε πώς είχε την υποχρέωση να το κάνει. Κάτι που θα έπρεπε να το νοιώθουν όσοι από τα πρόσωπα της δημοσιότητας, αντιμετωπίζουν μία κατάσταση ή βρίσκονται σε μία συνθήκη, που ευνοεί, το λιγότερο, τον κοινωνικό σχολιασμό.
Κάποιοι το έχουν κάνει. Έχουν μιλήσει ανοιχτά, για τα θέματα που αντιμετωπίζουν.
Αν δεν κάνω λάθος, ο Δημήτρης Παπανικολάου, είναι ο πρώτος Έλληνας, (γνωστό πρόσωπο) που ανακοινώνει ότι ανήκει στο φάσμα του αυτισμού. Κάτι που έχουν κάνει αρκετά πρόσωπα της δημοσιότητας του εξωτερικού.
Μήπως λοιπόν ήρθε η στιγμή και άλλα πρόσωπα που είναι ευρέως γνωστά στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης και ψυχαγωγίας, να μιλήσουν; Κι αν δεν έχουν τη σιγουριά της διάγνωσης, μήπως θα έπρεπε να ψάξουν να βρουν τις απαντήσεις για την κοινωνική συμπεριφορά τους;
Μια πολύ μικρή επιλογή διάσημων ατόμων στο φάσμα:
Elon Musk εφευρέτης, μηχανικός, επιχειρηματίας, 2ος πιο πλούσιος άνθρωπος στον κόσμο
"LOOK I KNOW SOMETIMES SAY OR POST STRANGE THINGS BUT THAT'S JUST HOW MY BRAIN WORKS TO ANYONE I'VE OFFENDED I JUST WANT TO SAY I REINVENTED ELECTRIC CARS AND I AM SENDING PEOPLE TO MARS ON A ROCKET SHIP.
DID YOU THINK I WAS ALSO GOING TO BE A CHILL NORMAL DUDE?"
«Από όταν αντιλήφθηκα σχεδόν τον εαυτό μου. Νήπιο, τεσσάρων χρονών,
ανέπτυξα ένα εντελώς ασυνήθιστο ενδιαφέρον και ευκολία με τους αριθμούς.
Μπορούσα να προσθαφαιρώ, να πολλαπλασιάζω, να διαιρώ αστραπιαία. Οι
γονείς μου με πήραν και με πήγαν στην εκπομπή του Μαστοράκη. Ο
Μαστοράκης με υποδέχθηκε σαν παιδί-θαύμα: "Διακόσια πενηντατέσσερα συν
εκατόν εικοσιοχτώ διά πενηνταέξι, Αντρίκο;" με ρώταγε και τα
χειροκροτήματα-κονσέρβα έπεφταν βροχή. Πού να υποψιαστεί βέβαια ο Μαστοράκης ότι βρισκόμουν γονιδιακά στο φάσμα
του Άσπεργκερ -όπως καλείται επιστημονικά ο αυτισμός- στην ελαφρότερη
βέβαια μεριά του; Το σύνδρομο Άσπεργκερ σού στερεί κοινωνικές
δεξιότητες, σε προικίζει ωστόσο με μια καταπληκτική αριθμητική και
φωτογραφική μνήμη. Ο αδελφός μου, ο Νικήτας, που πάσχει από πολύ
βαρύτερο αυτισμό, μπορεί να σου θυμίσει τι ακριβώς φορούσες στις 16
Δεκεμβρίου του 1977! Λίγο καιρό αργότερα, παιδάκι ακόμα, διαγνώστηκε
και το μουσικό μου ταλέντο. Ο Μίμης Πλέσσας, στενός φίλος των γονιών
μου, κυριολεκτικά τους διέταξε να ξεκινήσω εντατικά μαθήματα πιάνου. Θα
γινόμουν, προφήτεψε, ένας σπουδαίος μαέστρος...» (πηγή Lifo)
Απρίλιος. Ο μήνας αυτισμού, ο μήνας βιβλίου και ο μήνας που γεννήθηκε το βιβλίο αυτό πριν 10 χρόνια. Το "Δεν είμαι τέρας, σου λέω!", γεννήθηκε το σωστό μήνα!
Απρίλιος 2021 και παρότι έχει κλείσει πλέον την πρώτη του δεκαετία, παραμένει φρέσκο και πολύτιμο εργαλείο για όποιον θα ήθελε να το χρησιμοποιήσει στην τάξη.
Πριν λίγες μέρες, είχα τη χαρά να συνδεθώ διαδικτυακά με μια τέτοια τάξη και να συνομιλήσω με μαθητές της Β΄Γυμνασίου που παρουσίασαν το βιβλίο για να γνωρίσουν οι συμμαθητές τους, τον αυτισμό (άσπεργκερ). Το βιβλίο αυτό αποτέλεσε και την αφορμή, να μιλήσει ένας συμμαθητής τους, για τα χαρακτηριστικά, μιας και ο ίδιος ανήκει στο φάσμα του αυτισμού. Έτσι, έχουν δημιουργηθεί οι προϋποθέσεις για την πλήρη αποδοχή του μαθητή αυτού. Φυσικά δεν θα συνέβαιναν τα πιο πάνω, εάν δεν υπήρχε η εκπαιδευτικός που είχε την πρωτοβουλία για όλη αυτή τη δράση, με απώτερο σκοπό την όσο δυνατόν καλύτερη αλληλεπίδραση των μαθητών, με το μαθητή στο φάσμα.
Ένα από τα μελλοντικά σχέδια, σε σχέση με το βιβλίο αυτό, αλλά και των βιβλίων που έχουμε γράψει για τον αυτισμό μαζί με την Ελένη Λούβρου, είναι η ολοκλήρωση και η εφαρμογή ενός προγράμματος, ώστε οι τυπικοί μαθητές να μπορέσουν να γίνουν όσο το δυνατόν μπορεί να επιτευχθεί αυτό, γνώστες του ιδιαίτερου τρόπου σκέψης των αυτιστικών.
Κλείνοντας, εκτός από το μπράβο στους μαθητές αυτούς, στο μαθητή που μίλησε ανοιχτά για την ιδιαιτερότητα του και στην καθηγήτρια που άνοιξε το δρόμο προς την αποδοχή και την πλήρη ένταξη του παιδιού αυτού, εύχομαι στο αγαπημένο μου Τερατάκι να τα εκατοστήσει και στο πραγματικό μου "Τέρας", να πετύχει τους στόχους του!
Σα σήμερα, πριν δέκα χρόνια πρωτοκυκλοφόρησε το βιβλίο αυτό. Σας ευχαριστώ όλους για την αγάπη που έχετε δείξει όλα αυτά τα χρόνια. Πιο πολύ ευχαριστώ τον Αγάπιο, που αν δεν υπήρχε στη ζωή μου, δεν θα γραφόταν ποτέ αυτό το βιβλίο.
Σαν χτες, εννέα χρόνια πίσω, το βιβλίο πρωτοκυκλοφόρησε. Το τι θα ακολουθούσε, ούτε που το φανταζόμουν. Τα περισσότερα είναι γνωστά. Κάποια, όχι.
Ένα όμως είναι σίγουρο, ότι αυτό το Τέρας, θα συντροφεύει για πολλά χρόνια ακόμη, τους αναγνώστες του.
Βράδυ Τετάρτης. Μόλις έχω γυρίσει. Ένα μήνυμα με περίμενε στον υπολογιστή μου:
"Ο
Αγάπιος πήγε σήμερα στην αποθήκη μας και έρχεται αύριο στη
Γενναδίου.Συνήθως έρχεται γύρω στις 10.00 το αυτοκίνητο, μέχρι τις 11.00
σίγουρα.
Λίγες ώρες αγωνίας ακόμα..."
Ήταν
το μήνυμα της Αγγελικής. Εγώ είπα από μέσα μου "επιτέλους!" και ύστερα
δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ. Η νύχτα μου σταμάτησε στις 2.30 π.μ. και το
πρωί μου ξεκίνησε στις 5 π.μ.. Σηκώθηκα, είδα πως τα αστέρια ήταν στη
θέση τους και έφαγα δημητριακά με γάλα.
Η
μέρα μου συνεχίστηκε με αποτυχημένες απόπειρες ύπνου, ένα σέρβις
αυτοκινήτου, έναν καπουτσίνο, δύο κράκερ, μια κρύα κασερόπιτα. Στις 3
μ.μ βρισκόμουν στον Κέδρο.
Το βιβλίο ήταν εκεί. Ένιωσα και νιώθω ακόμα περίεργα. Είμαι κουρασμένη. Είμαι χαρούμενη.
Καλοτάξιδο από τους ανθρώπους του Κέδρου. Καλοτάξιδο από τους φίλους.
Αύριο θα είναι μια άλλη μέρα. Η μέρα που ένα καινούριο βιβλίο, αυτό το βιβλίο, θα ανοίγει τα πάνια του.
Μια έκπληξη με περίμενε στο πρόσφατο ταξίδι μου στην Κύπρο. Οι μαθητές της Ε' τάξης του Ζ' Δημοτικού Λακατάμιας, έβαλαν στίχους στο γνωστό τραγούδι του Bobby McFerrin "Don't worry be happy", βασισμένους στο χαρακτήρα του ήρωα. Βοηθός τους, η δασκάλα τους, που τα συνοδεύει στο αρμόνιο.
Παιδιά σας ευχαριστώ πολύ! Αυτή η έκπληξη θα μου μείνει αξέχαστη!!!
Το τραγούδι και στίχοι, ακολουθούν για όποιον θα ήθελε να ακούσει αυτή την ωραία δουλειά.
Λίγο καιρό μετά την κυκλοφορία του βιβλίου μου τον Απρίλιο του 2011, μια μητέρα διάβασε τυχαία το βιβλίο μου. Μέσα από την ιστορία του βρήκε την απάντηση στο ερώτημα: "Tι ακριβώς συμβαίνει με το παιδί μου;"
Ύστερα από ενάμιση χρόνο-κάποιο μήνα του 2012- στην παρουσίαση του βιβλίου μου στη Λευκωσία, γνωρίζω τη μητέρα αυτή και το γιο της-έναν άλλο Αγάπιο.
Από τότε έχουν περάσει εφτά χρόνια σχεδόν, έχουμε βρεθεί αρκετές φορές, έχουμε μιλήσει ακόμα πιο πολλές και έχουμε μοιραστεί τις απόψεις μας, τις ανησυχίες μας αλλά και την αγάπη που έχουμε προς τα άτομα με αυτισμό.
Η μητέρα αυτή δεν θα τα κατάφερνε τόσο καλά, αν δεν είχε δίπλα της έναν υπέροχο σύζυγο και πατέρα.
Παιδιά να είστε πάντα καλά!
*Αξίζει να διαβάσετε το πιο κάτω εκτενές άρθρο, για να γνωρίσετε καλύτερα αυτή την υπέροχη, ξεχωριστή οικογένεια που μιλάει ανοιχτά-όπως κάνει χρόνια τώρα-για τον αυτισμό του γιου της.
