Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2011

ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΑΙΔΙΚΟ;

 Στο οπισθόφυλλο αναγράφεται: από 9 ετών. Αναρωτιέμαι. Είναι αυτό το βιβλίο ένα καθαρά παιδικό βιβλίο;. Η μέχρι τώρα ανταπόκριση του αναγνωστικού κοινού, μου στέλνει ένα μήνυμα που επιτέλους πρέπει να ακούσω!
Όταν το πρωτοδιάβασαν δικοί μου άνθρωποι αναρωτήθηκαν, όπως εγώ τώρα αναρωτιέμαι, αν αυτό είναι ένα παιδικό βιβλίο. "Αυτό είναι και για μεγάλους!" μου έλεγαν. Εγώ  του είχα βάλει την "ετικέτα" και δεν δεχόμουνα τίποτα!
Το θέμα δεν είναι αυτό το βιβλίο σε ποιους τελικά απευθύνεται, αλλά το πόσο οι ενήλικες έχουν ανάγκη την ενημέρωση πάνω σε θέματα σαν αυτό. Απ'  ότι φάνηκε, στους δυο σχεδόν μήνες της κυκλοφορίας του, η ανάγκη είναι μεγάλη. Και αυτό δεν μου φανερώθηκε μόνο μέσα από τα μηνύματα που έλαβα, αλλά και στη ζωντανή επικοινωνία που είχα με το κοινό στις παρουσιάσεις του βιβλίου.
Αυτό που συνέβηκε ήταν για μένα πρωτόγνωρο. Είχα φτιάξει τη "βαλίτσα" μου με ένα περιεχόμενο για παιδιά και ξαφνικά έπρεπε να κάνω μια στροφή και να αντιμετωπίσω είτε ένα κοινό μόνο ενήλικες, είτε ένα μεικτό κοινό. Σε καμιά περίπτωση όμως, μόνο παιδικό!  Πέρα από τη δυσκολία του πράγματος, συνειδητοποίησα-επιτέλους-πως η ανάγκη των ενηλίκων για να γνωρίσουν το σύνδρομο είναι αν μη τι άλλο, υπαρκτή.
Μετά από αυτή την αποκάλυψη, νέες ιδέες έχουν γεννηθεί και ελπίζω κάποιες από αυτές να βρουν το δρόμο της πραγμάτωσης.
Δε θα κρύψω πως με κολακεύει το γεγονός της ανάγνωσης του βιβλίου από όλες τις ηλικίες των 9 και άνω!  Θεωρώ πως είναι μια προσωπική επιτυχία. Κάποτε το έχουμε και μεις που γράφουμε βιβλία, ανάγκη.
Και μετά από την ικανοποίηση αυτή, κάτι συμβαίνει που σε προσγειώνει. Και αυτό είναι η άλλη πραγματικότητα. Η πραγματικότητα εκείνη που μου φανερώνει πόσοι είναι αυτοί που δεν γνωρίζουν για το σύνδρομο. Πόσοι συνάνθρωποι μου είναι αδιάφοροι όχι μόνο σε ένα σύνδρομο σαν αυτό, αλλά σε τόσα άλλα θέματα που έχουν να κάνουν με μας, με τις ιδιαιτερότητες και τις ικανότητες μας. Με τη διαφορετικότητα, την αποδοχή, τις δυσκολίες, τους αγώνες.
Και κάποτε τα λόγια τελειώνουν. Όχι γιατί δεν έχουν τι άλλο να πουν, αλλά γιατί όσοι μπορούν να τα ακούσουν, τα άκουσαν.