Είναι γεγονός, ότι έχουν περάσει σχεδόν πέντε χρόνια από την
τελευταία φορά που έγραψα σε αυτό το ιστολόγιο. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν
είχα τι να γράψω, αλλά ότι δεν υπήρξε ο χρόνος για να το γράψω! Ήρθε
λοιπόν η στιγμή να μοιραστώ μαζί σας, τα σημαντικότερα γεγονότα των
τελευταίων χρόνων.
*Το βιβλίο βρίσκεται στην 9η έκδοση του
*Ήταν ανάμεσα στα προτεινόμενα βιβλία του 17ου Μαραθωνίου Παιδικής Ανάγνωσης Δήμου Χαλανδρίου για το σχολικό έτος 2023-24
*Τον
Απρίλιο του 2025 απόσπασμα του βιβλίου μελοποιήθηκε και παρουσιάστηκε
στο Ινστιτούτο Γκαίτε και στη νοηματική γλώσσα. Μπορείτε να δείτε το
βίντεο στον πιο κάτω σύνδεσμο:
https://www.facebook.com/reel/680943234627500
*Τον Οκτώβριο του 2025 κυκλοφόρησε στα ολλανδικά (είναι η δεύτερη γλώσσα στην οποία μεταφράζεται μετά τα ιταλικά)
* Από το σχολικό έτος 2027-28 θα συμπεριλαμβάνεται ως βιβλιοπρόταση σε
ένα από τα πολλαπλά βιβλία της Γλώσσας Στ' Δημοτικού. Συγκεκριμένα, των
εκδόσεων Νήσος.
* Το βιβλίο συνεχίζεται να παρουσιάζεται με αμείωτο ενδιαφέρον σε νηπιαγωγεία, δημοτικά και γυμνάσια!
Στα αγγλικά θα λέγαμε it's about time, φράση που ταιριάζει απόλυτα σε ένα γεγονός των τελευταίων ημερών, που με ενεργοποίησε να κάνω αυτή την ανάρτηση.
Ένας σπουδαίος Έλληνας μπασκετμπολίστας, ο Δημήτρης Παπανικολάου, μέλος της φοβερής dream team των εφήβων, που κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα το 1995, μίλησε ανοιχτά και κατ' επανάληψη τις τελευταίες μέρες, ότι είναι ένα άτομο που ανήκει στο φάσμα του αυτισμού (άσπεργκερ).
Αξίζει τον κόπο να ακούσετε αυτά που έχει πει τις τελευταίες ημέρες σε τηλεοπτικές εκπομπές. Σε σημερινή εκπομπή, μαζί με αυτόν, μιλάει και η σύζυγος του, δίνοντας ένα διπλό μήνυμα.
Ο Δημήτρης Παπανικολάου, δεν μίλησε γιατί δεν είχε κάτι καλύτερο να κάνει. Μίλησε, γιατί ένιωσε πώς είχε την υποχρέωση να το κάνει. Κάτι που θα έπρεπε να το νοιώθουν όσοι από τα πρόσωπα της δημοσιότητας, αντιμετωπίζουν μία κατάσταση ή βρίσκονται σε μία συνθήκη, που ευνοεί, το λιγότερο, τον κοινωνικό σχολιασμό.
Κάποιοι το έχουν κάνει. Έχουν μιλήσει ανοιχτά, για τα θέματα που αντιμετωπίζουν.
Αν δεν κάνω λάθος, ο Δημήτρης Παπανικολάου, είναι ο πρώτος Έλληνας, (γνωστό πρόσωπο) που ανακοινώνει ότι ανήκει στο φάσμα του αυτισμού. Κάτι που έχουν κάνει αρκετά πρόσωπα της δημοσιότητας του εξωτερικού.
Μήπως λοιπόν ήρθε η στιγμή και άλλα πρόσωπα που είναι ευρέως γνωστά στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης και ψυχαγωγίας, να μιλήσουν; Κι αν δεν έχουν τη σιγουριά της διάγνωσης, μήπως θα έπρεπε να ψάξουν να βρουν τις απαντήσεις για την κοινωνική συμπεριφορά τους;
Μια πολύ μικρή επιλογή διάσημων ατόμων στο φάσμα:
Elon Musk εφευρέτης, μηχανικός, επιχειρηματίας, 2ος πιο πλούσιος άνθρωπος στον κόσμο
"LOOK I KNOW SOMETIMES SAY OR POST STRANGE THINGS BUT THAT'S JUST HOW MY BRAIN WORKS TO ANYONE I'VE OFFENDED I JUST WANT TO SAY I REINVENTED ELECTRIC CARS AND I AM SENDING PEOPLE TO MARS ON A ROCKET SHIP.
DID YOU THINK I WAS ALSO GOING TO BE A CHILL NORMAL DUDE?"
«Από όταν αντιλήφθηκα σχεδόν τον εαυτό μου. Νήπιο, τεσσάρων χρονών,
ανέπτυξα ένα εντελώς ασυνήθιστο ενδιαφέρον και ευκολία με τους αριθμούς.
Μπορούσα να προσθαφαιρώ, να πολλαπλασιάζω, να διαιρώ αστραπιαία. Οι
γονείς μου με πήραν και με πήγαν στην εκπομπή του Μαστοράκη. Ο
Μαστοράκης με υποδέχθηκε σαν παιδί-θαύμα: "Διακόσια πενηντατέσσερα συν
εκατόν εικοσιοχτώ διά πενηνταέξι, Αντρίκο;" με ρώταγε και τα
χειροκροτήματα-κονσέρβα έπεφταν βροχή. Πού να υποψιαστεί βέβαια ο Μαστοράκης ότι βρισκόμουν γονιδιακά στο φάσμα
του Άσπεργκερ -όπως καλείται επιστημονικά ο αυτισμός- στην ελαφρότερη
βέβαια μεριά του; Το σύνδρομο Άσπεργκερ σού στερεί κοινωνικές
δεξιότητες, σε προικίζει ωστόσο με μια καταπληκτική αριθμητική και
φωτογραφική μνήμη. Ο αδελφός μου, ο Νικήτας, που πάσχει από πολύ
βαρύτερο αυτισμό, μπορεί να σου θυμίσει τι ακριβώς φορούσες στις 16
Δεκεμβρίου του 1977! Λίγο καιρό αργότερα, παιδάκι ακόμα, διαγνώστηκε
και το μουσικό μου ταλέντο. Ο Μίμης Πλέσσας, στενός φίλος των γονιών
μου, κυριολεκτικά τους διέταξε να ξεκινήσω εντατικά μαθήματα πιάνου. Θα
γινόμουν, προφήτεψε, ένας σπουδαίος μαέστρος...» (πηγή Lifo)
Απρίλιος. Ο μήνας αυτισμού, ο μήνας βιβλίου και ο μήνας που γεννήθηκε το βιβλίο αυτό πριν 10 χρόνια. Το "Δεν είμαι τέρας, σου λέω!", γεννήθηκε το σωστό μήνα!
Απρίλιος 2021 και παρότι έχει κλείσει πλέον την πρώτη του δεκαετία, παραμένει φρέσκο και πολύτιμο εργαλείο για όποιον θα ήθελε να το χρησιμοποιήσει στην τάξη.
Πριν λίγες μέρες, είχα τη χαρά να συνδεθώ διαδικτυακά με μια τέτοια τάξη και να συνομιλήσω με μαθητές της Β΄Γυμνασίου που παρουσίασαν το βιβλίο για να γνωρίσουν οι συμμαθητές τους, τον αυτισμό (άσπεργκερ). Το βιβλίο αυτό αποτέλεσε και την αφορμή, να μιλήσει ένας συμμαθητής τους, για τα χαρακτηριστικά, μιας και ο ίδιος ανήκει στο φάσμα του αυτισμού. Έτσι, έχουν δημιουργηθεί οι προϋποθέσεις για την πλήρη αποδοχή του μαθητή αυτού. Φυσικά δεν θα συνέβαιναν τα πιο πάνω, εάν δεν υπήρχε η εκπαιδευτικός που είχε την πρωτοβουλία για όλη αυτή τη δράση, με απώτερο σκοπό την όσο δυνατόν καλύτερη αλληλεπίδραση των μαθητών, με το μαθητή στο φάσμα.
Ένα από τα μελλοντικά σχέδια, σε σχέση με το βιβλίο αυτό, αλλά και των βιβλίων που έχουμε γράψει για τον αυτισμό μαζί με την Ελένη Λούβρου, είναι η ολοκλήρωση και η εφαρμογή ενός προγράμματος, ώστε οι τυπικοί μαθητές να μπορέσουν να γίνουν όσο το δυνατόν μπορεί να επιτευχθεί αυτό, γνώστες του ιδιαίτερου τρόπου σκέψης των αυτιστικών.
Κλείνοντας, εκτός από το μπράβο στους μαθητές αυτούς, στο μαθητή που μίλησε ανοιχτά για την ιδιαιτερότητα του και στην καθηγήτρια που άνοιξε το δρόμο προς την αποδοχή και την πλήρη ένταξη του παιδιού αυτού, εύχομαι στο αγαπημένο μου Τερατάκι να τα εκατοστήσει και στο πραγματικό μου "Τέρας", να πετύχει τους στόχους του!
Σα σήμερα, πριν δέκα χρόνια πρωτοκυκλοφόρησε το βιβλίο αυτό. Σας ευχαριστώ όλους για την αγάπη που έχετε δείξει όλα αυτά τα χρόνια. Πιο πολύ ευχαριστώ τον Αγάπιο, που αν δεν υπήρχε στη ζωή μου, δεν θα γραφόταν ποτέ αυτό το βιβλίο.
Σαν χτες, εννέα χρόνια πίσω, το βιβλίο πρωτοκυκλοφόρησε. Το τι θα ακολουθούσε, ούτε που το φανταζόμουν. Τα περισσότερα είναι γνωστά. Κάποια, όχι.
Ένα όμως είναι σίγουρο, ότι αυτό το Τέρας, θα συντροφεύει για πολλά χρόνια ακόμη, τους αναγνώστες του.
Βράδυ Τετάρτης. Μόλις έχω γυρίσει. Ένα μήνυμα με περίμενε στον υπολογιστή μου:
"Ο
Αγάπιος πήγε σήμερα στην αποθήκη μας και έρχεται αύριο στη
Γενναδίου.Συνήθως έρχεται γύρω στις 10.00 το αυτοκίνητο, μέχρι τις 11.00
σίγουρα.
Λίγες ώρες αγωνίας ακόμα..."
Ήταν
το μήνυμα της Αγγελικής. Εγώ είπα από μέσα μου "επιτέλους!" και ύστερα
δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ. Η νύχτα μου σταμάτησε στις 2.30 π.μ. και το
πρωί μου ξεκίνησε στις 5 π.μ.. Σηκώθηκα, είδα πως τα αστέρια ήταν στη
θέση τους και έφαγα δημητριακά με γάλα.
Η
μέρα μου συνεχίστηκε με αποτυχημένες απόπειρες ύπνου, ένα σέρβις
αυτοκινήτου, έναν καπουτσίνο, δύο κράκερ, μια κρύα κασερόπιτα. Στις 3
μ.μ βρισκόμουν στον Κέδρο.
Το βιβλίο ήταν εκεί. Ένιωσα και νιώθω ακόμα περίεργα. Είμαι κουρασμένη. Είμαι χαρούμενη.
Καλοτάξιδο από τους ανθρώπους του Κέδρου. Καλοτάξιδο από τους φίλους.
Αύριο θα είναι μια άλλη μέρα. Η μέρα που ένα καινούριο βιβλίο, αυτό το βιβλίο, θα ανοίγει τα πάνια του.
Μια έκπληξη με περίμενε στο πρόσφατο ταξίδι μου στην Κύπρο. Οι μαθητές της Ε' τάξης του Ζ' Δημοτικού Λακατάμιας, έβαλαν στίχους στο γνωστό τραγούδι του Bobby McFerrin "Don't worry be happy", βασισμένους στο χαρακτήρα του ήρωα. Βοηθός τους, η δασκάλα τους, που τα συνοδεύει στο αρμόνιο.
Παιδιά σας ευχαριστώ πολύ! Αυτή η έκπληξη θα μου μείνει αξέχαστη!!!
Το τραγούδι και στίχοι, ακολουθούν για όποιον θα ήθελε να ακούσει αυτή την ωραία δουλειά.
Λίγο καιρό μετά την κυκλοφορία του βιβλίου μου τον Απρίλιο του 2011, μια μητέρα διάβασε τυχαία το βιβλίο μου. Μέσα από την ιστορία του βρήκε την απάντηση στο ερώτημα: "Tι ακριβώς συμβαίνει με το παιδί μου;"
Ύστερα από ενάμιση χρόνο-κάποιο μήνα του 2012- στην παρουσίαση του βιβλίου μου στη Λευκωσία, γνωρίζω τη μητέρα αυτή και το γιο της-έναν άλλο Αγάπιο.
Από τότε έχουν περάσει εφτά χρόνια σχεδόν, έχουμε βρεθεί αρκετές φορές, έχουμε μιλήσει ακόμα πιο πολλές και έχουμε μοιραστεί τις απόψεις μας, τις ανησυχίες μας αλλά και την αγάπη που έχουμε προς τα άτομα με αυτισμό.
Η μητέρα αυτή δεν θα τα κατάφερνε τόσο καλά, αν δεν είχε δίπλα της έναν υπέροχο σύζυγο και πατέρα.
Παιδιά να είστε πάντα καλά!
*Αξίζει να διαβάσετε το πιο κάτω εκτενές άρθρο, για να γνωρίσετε καλύτερα αυτή την υπέροχη, ξεχωριστή οικογένεια που μιλάει ανοιχτά-όπως κάνει χρόνια τώρα-για τον αυτισμό του γιου της.
Ελπίζω να μην έρθει κάποτε η στιγμή που θα αναφωνήσω, "Όχι άλλο τέρας!"
Όσο και να αγαπάει ένας συγγραφέας το βιβλίο του, το να παρουσιάζει ή να μιλάει συνεχώς γι αυτό, φέρνει κάποια στιγμή την κόπωση. Αρκεί να σας θυμίσω πώς το βιβλίο πρωτοκυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2011 και μέχρι τώρα έχει παρουσιαστεί εκατοντάδες φορές. Τις χιλιάδες δεν τις αγγίξαμε ακόμη!!!
Στην τελευταία μου επίσκεψη στην Κύπρο, για παράδειγμα, παρουσίασα το Τερατάκι μου δεκατέσσερις φορές! -αν δεν κάνω λάθος. Επισκέφτηκα επτά σχολεία, και κάποια από αυτά ήθελαν Τέρας και μόνο Τέρας!
Αρκεί να σας πω ότι σε κάθε σχολείο έκανα τρεις παρουσιάσεις και δεν υπήρξε σχολείο που δεν ήθελε να μιλήσω γι αυτό, έστω και μία φορά!
Δεν άντεξα και εγώ, κάπου εκεί ανάμεσα στο τέρας, έβαλα και λίγη γεύση από Χάλια, μιας και το συγκεκριμένο βιβλίο απευθύνεται στην ίδια περίπου ηλικιακή ομάδα, με αυτή του Τέρατος.
Πολλοί από εσάς θα πείτε πώς είναι ένα πολύ καλό βιβλίο και όλα αυτά τα ωραία και αληθινά πιστεύω, λόγια, που έχω ακούσει πολλές φορές.
Αγαπάω όλα τα βιβλία μου. Και τα αγαπάω γιατί θεωρώ πώς όλα έχουν την αξία τους. Και η αξία είναι μία. Να διαβαστούν από όσο περισσότερα παιδιά γίνεται...
Μέχρι και τον Ιανουάριο του 2020, θα κυκλοφορήσουν δύο ακόμα παιδικά βιβλία που δεν είναι Τέρας. Είναι όμως εξίσου μοναδικά και περιμένουν με αγωνία να βρεθούν μέσα στα χέρια των παιδιών και όχι μόνο!
Να λοιπόν που ήρθε επιτέλους η στιγμή, ο ήρωας μου να πάρει σάρκα και οστά. Μετά από πολλές προσπάθειες, σχέδια και όνειρα και αφού πέρασαν αρκετά χρόνια, το Τέρας μου ανέβηκε πριν λίγες μέρες στη σκηνή.
Υπεύθυνος γι αυτό, ένας Κύπριος σκηνοθέτης, ο Μάριος Θεοχάρους, (θεατρική ομάδα Μπαλωμένη Τσέπη) που κατάφερε να στήσει έναν καινούριο κόσμο για τον Αγάπιο, φιλικό στο κείμενο του έργου.
Ακόμα μία φορά, επαληθεύεται, το "όταν κάτι το θέλεις πολύ...". Ο Μάριος με προσέγγισε με ένα μήνυμα στο διαδίκτυο και κατάφερε, αυτό που δεν μπόρεσε να γίνει εφικτό, τα προηγούμενα χρόνια. Και επειδή το να δίνεις τη δουλειά σου, σε έναν "άγνωστο", είναι μεγάλο ρίσκο, είναι από κείνες τις περιπτώσεις που λες πώς καλά έκανα και το πήρα.
Πέρα όμως από το σκηνοθέτη, δυο νέοι ηθοποιοί, ο Αντώνης Κλεάνθους και η Πωλίνα Ματθαίου, ήταν η καλύτερη επιλογή γι αυτή τη δουλειά.
"Μα πώς θα κάνει ένα παιδί, ηθοποιός που έχει γένι;" αναρωτήθηκα. Μπορεί και να ρώτησα. Δεν νομίζω ότι κανείς έδωσε σημασία, φυσικά ούτε και εγώ, στο γένι του ηθοποιού. Η υποκριτική το εξαφάνισε. "Το ξέρεις πώς στην ιταλική μετάφραση ο ήρωας ονομάζεται Αντόνιο;" Και αν θεωρήσουμε ότι αυτό είναι μία εκ των συμπτώσεων, η δεύτερη σίγουρα είναι η Πωλίνα, που στην πραγματική ζωή της, ασχολείται και με παιδικά πάρτι, όπως και η Παναγιώτα του έργου.
Η παράσταση ήταν αυτή που έπρεπε να είναι. Αυτή που ταίριαζε στο ύφος της γραφής μου. Και σε αυτό συνετέλεσαν όλοι.
Η χαρά και η ικανοποίηση μου δεν έχουν λόγια. Ευχή, να παιχτεί παντού και να προσφέρει πέρα από την ψυχαγωγία, το έναυσμα για τη δημιουργία ενός διαύλου επικοινωνίας και κατανόησης για τους Αγάπιους της ζωής μας.
*Μάριε, Αντώνη, Πωλίνα, σας ευχαριστώ.
Η παράσταση παίζεται στην Κύπρο, σε ημερομηνίες που θα ανακοινώνονται.
Για παραστάσεις στο χώρο του σχολείου, επικοινωνείτε με το 99942930.
Ακόμα μία σχολική χρονιά τελείωσε. Ακόμα μία χρονιά, με το Τέρας να έχει το μεγαλύτερο αριθμό παρουσιάσεων, από τα υπόλοιπα βιβλία μου. Δεν ξέρω αν αυτό το προβάδισμα έχει ως αιτιολογία ότι πιθανότατα να είναι το ο καλύτερο βιβλίο μου ως τώρα. Κάτι που δεν θα μπορούσα εύκολα να το πω εγώ, ως δημιουργός του.
Αυτό που είναι σίγουρο είναι πως το συγκεκριμένο βιβλίο "πουλάει" ακόμα. Από τη μία γιατί εξακολουθεί να είναι το μοναδικό στο είδος του, από άποψη-τουλάχιστον θεματολογίας.
Από την άλλη, αποτελεί ένα εργαλείο στα χέρια του εκπαιδευτικού, σε συνδυασμό με το εκπαιδευτικό υλικό του βιβλίου. Φέτος, έγιναν και κάποια πράγματα για πρώτη φορά.
Το Γενάρη η Λέσχη Ανάγνωσης των εκδ. Κέδρος φιλοξένησε εμένα και το βιβλίο
Το Μάρτιο ο Αγάπιος βρέθηκε στην Πλατεία Συντάγματος. Οι μαθητές μπήκαν στη θέση ενός παιδιού με αυτισμό σε ένα χώρο όπως αυτόν.
Το Μάιο μια ομάδα δασκάλων γνώρισε πώς το βιβλίο μπορεί να αποτελέσει ένα εκπαιδευτικό εργαλείο για δράσεις με στόχο την κατανόηση και αποδοχή μέσα στην τάξη. Μα και τον Ιούνιο, εκεί στην εκπνοή της σχολικής χρονιάς, ακριβώς την τελευταία μέρα, βρέθηκε για ακόμα μία φορά, σε σχολική τάξη.
Είμαι σίγουρη πως και η επόμενη χρονιά θα είναι γεμάτη παρουσιάσεις, αλλά και νέα σχέδια γύρω από το βιβλίο, που δεν λέει να παλιώσει!
Δεν είμαι τέρας, σου λέω! εκ. Κέδρος 2011
Non sono un mostro ti dico! Ed. Anicia 2016
Έξι χρόνια "Δεν είμαι τέρας σου λέω!" και λες και οι αριθμοί θέλουν να παίξουν μαζί του, μιας και αυτές τις μέρες κυκλοφορεί η έκτη έκδοση του.
Αυτό το βιβλίο ήρθε στη ζωή μου για να μου δώσει αμέτρητες χαρές. Δεν ξέρω ποια χαρά να πρωτοσκεφτώ.
Οι άνθρωποι που ήρθαν κοντά μου, με αφορμή αυτό το βιβλίο; Οι φιλίες που ξεπήδησαν με αφορμή αυτό; Τα καλά λόγια που τόσα χρόνια ακούω, από μικρούς και μεγάλους;
Οι ευκαιρίες που μου έδωσε για καινούριες συνεργασίες και για νέες μορφές του;
Οι βραβεύσεις του; Όλα αυτά τα παιδιά που γνωρισα χάρις σε αυτό και όλη αυτή η ικανοποίηση που μου έδειξαν από την αναγνωση του βιβλίου και τις παρουσιάσεις του;
Οι δάσκαλοι που έκαναν σπουδαίες εργασίες με αφορμή το βιβλίο;
Το ότι δουλεύτηκε και παρουσιάστηκε σε όλο το φάσμα των ηλικιών από το νηπιαγωγείο μέχρι ομάδες ενηλίκων (φοιτητών, εκπαιδευτικών, γονιών)
Το ότι ήδη κυκλοφορεί και σε άλλη γλώσσα;
Το ότι νοιώθω πως ακόμα είμαστε στην αρχή της πορείας του;
Χρόνια πολλά Τέρας μου. Σε ευχαριστώ για όλες τις χαρές που μου έδωσες. Μα πιο πολύ γιατί ξέρω πως θα συνεχίζεις για πολλά χρόνια ακόμη, να δίνεις...
*Η ανάρτηση μου από την πρώτη μέρα κυκλοφορίας του 7/4/2011
Και έρχεται κάποτε η στιγμή που το όνειρο σου γίνεται πραγματικότητα. Γιατί για μένα ήταν ένα όνειρο, ένας στόχος που ήξερα πως κάποια στιγμή θα πραγματοποιόταν. Αυτή είναι η στιγμή και αυτή είναι ακόμα μια επιτυχία αυτού του βιβλίου, που στα έξη σχεδόν χρόνια κυκλοφορίας του μόνο χαρές μου χει δώσει. Χαρές που προέρχονται από μικρές και μεγάλες επιτυχίες.
Γιατί επιτυχία είναι να το έχουν διαβάσει τόσα παιδιά. Να έχεις πάει σε δεκάδες σχολεία στην Ελλάδα και στην Κύπρο για να το παρουσιάσεις ή και για να δεις τη δουλειά που έχει γίνει επάνω σε αυτό. Επιτυχία είναι να έχει γίνει η αφορμή για ενημέρωση και επιμόρφωση ενηλίκων γύρω από τον αυτισμό.
Άνθρωποι να έχουν αναγνωρίσει τον εαυτό τους, το παιδί τους, ή ένα γνωστό τους στο πρόσωπο του Αγάπιου και να έχουν δώσει απαντήσεις στο "τι συμβαίνει".
Να έχει πάρει βραβεία και να έχει κάνει πολλές εκδόσεις.
Να έχει παρουσιαστεί τόσο θετικά από ανθρωπους που ασχολούνται με το παιδικό βιβλίο και να αποτελέι πλέον ένα βιβλίο αναφοράς στην παιδική λογοτεχνία, για τον αυτισμό, τη διαφορετικότητα, αλλά και για την προσωπική μου δουλειά.
Επιτυχία είναι να συνεχίζει να έχει την ίδια ανταπόκριση από το αναγνωστικό κοινό, χρόνια τώρα.
Να έχει γίνει η αφορμή για την γνωριμία με τον αυτισμό και την αποδοχή της διαφορετικότητας γενικότερα. (εκπαιδευτικό υλικό) http://www.kedros.gr/spaw2/uploads/files/plisi_odhgos_11_06_15.pdf
Και σίγουρα αυτή η τελευταία επιτυχία ήταν μία από τις μεγαλύτερες του. Το τερατάκι μου ανοίγει τα φτερά του και πετάει σε άλλους ουρανούς. Τώρα θα μπορεί να διαβάζετε και σε μια άλλη γλώσσα, πλην της μητρικής του.
Μέχρι να έρθει η επόμενη μεγάλη επιτυχία του, που ξέρω πως είναι στο δρόμο κι ας αργεί, λέω να χαρώ την τωρινή!
Σας ευχαριστώ όλους όσους έχετε διαβάσει και έχετε
αγαπήσει αυτό το βιβλίο. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στις εκδόσεις Κέδρος και ειδικότερα στην Αγγελική Πορτοκάλογλου και στην Αριάδνη Μοσχονά.
Ένα ακόμα για τη μεταφράστρια του, την Κωνσταντίνα Μαύρου, για όλα όσα έκανε για αυτό το βιβλίο.
Μα το μεγαλύτερο ευχαριστώ είναι για σένα Αγάπιε, που ήσουν η αιτία για όλες αυτές τις χαρές!
Είναι η πρώτη χρονιά μετά την κυκλοφορία του βιβλίου-Απρίλιος 2011-που αδυνατώ να συμμετάσχω στις εκδηλώσεις με αφορμή τη σημερινή ημέρα. Συμπτωματικά και η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου. Ένα ατύχημα με έχει περιορίσει στο σπίτι και δεν μου δίνει την ευχέρεια για κάτι τέτοιο. Ευτυχώς δεν μου περιορίζει αυτά που πρόκειται να γίνουν στο μέλλον και αφορούν το βιβλίο, αλλά και τον αυτισμό γενικότερα.
Ήδη τρέχει ένα πιλοτικό πρόγραμμα παρέμβασης για την αντιμετώπιση περιστατικών μέσα στη σχολική τάξη, που αφορά τα παιδιά που βρίσκονται στο φάσμα και εντάσσονται στο κανονικό σχολείο. Το πρόγραμμα αυτό γίνεται σε συνεργασία με τον σχολικο σύμβουλο της 51ης περιφέρειας κ. Μίλτο Καρβούνη και την ψυχολόγο κ. Ελένη Λούβρου. Μελετάμε γύρω στις δεκαπέντε περιπτώσεις παιδιών σε συνεργασία με τους δασκάλους τους.
Μέσα στο 2016 θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Πατάκη, το πρώτο από μία σειρά βιβλίων που αφορούν την κατανόηση των κοινωνικών κανόνων, σε συνεργασία με την ψυχολόγο Ελένη Λούβρου.
Όσο για το δικό μου τέρας, το βιβλίο μου, ελπίζω-αν και είμαι σχεδόν σίγουρη-πως θα συμβούν δυο πολύ όμορφα πράγματα μέσα στους επόμενους μήνες.
Και επειδή οι αναμνήσεις δεν είναι τόσο παλιές, ανεβάζω για ακόμα μία φορά ένα εξαιρετικό βίντεο που φτιάχτηκε πέρσι με αφορμή το βιβλίο μου και τον ήρωα του τον Αγάπιο, από τους μαθητές της Στ τάξης του 12ου Δημ. Σχολ. Αχαρνών και τον δάσκαλο τους Κώστα Φιλαΐτη.
Μία από τις ερωτήσεις της συνέντευξης, ήταν η πιο κάτω. Ολόκληρη η συνέντευξη στο σύνδεσμο που αναρτώ στο τέλος
Πώς εσείς ορίζεται τη διαφορετικότητα, το διαφορετικό παιδί;
Έχω αλλάξει “εκατό” απόψεις πάνω σε αυτό το θέμα στην πορεία
της ζωής μου. Τώρα είμαι σε μία φάση που δυσκολεύομαι να δεχτώ ότι υπάρχει
διαφορετικό. Θεωρώ πως στην εποχή που ζούμετο να πρέπει να δίνουμε αγώνες για την αποδοχή της διαφορετικότητας,
είναι πλέον γελείο. Δεν δέχομαι για το δικαίωμα που έχουν οι πάντες να δίνω
αγώνα. Γιατί να δίνει αγώνα ένας ανθρωπος που γεννήθηκε τυφλός; Και να πρέπει
να δίνει αγώνα για να του δίνεις τις διευκολύνσεις που πρέπει να έχει επειδή
είναι τυφλός; Δεν μπορώ να το καταλάβω και όσο περνούν τα χρόνια εκνευρίζομαι
πολύ με αυτή την κατάσταση, του να βλέπω ότι πρέπει να εξηγήσω στον άλλον, να
δεχτεί τον άλλο που ειναι το ίδιο στην ουσία σαν αυτόν, επειδή είναι άνθρωπος.
Επειδή δεν βλέπει; Επειδή έχει αυτισμό; Επειδή είχε ένα ατύχημα και πρέπει να
χρησιμοποιεί το καροτσάκι για τις μετακινήσεις του; Δεν καταλαβαίνω γιατί πλέον
πρέπει να γίνεται όλη αυτή η φασαρία. Θα πρεπε λοιπόν, εμείς οι δάσκαλοι, να το
πάρουμε πολύ σοβαρά αυτό το θέμα, γιατί τη δουλειά θα την κάνουμε εμείς και δεν
θα την κάνει κανένας άλλος. Ούτε η κοινωνία μπορεί να την κάνει, ούτε η πολιτεία
μπορεί να την κάνει, είναι αδύναμοι. Είναι αδύναμοι στο να κάνουν πράγματα.
Υπάρχει μία στασιμότητα. Θεωρώ ότι εμεις οι εκπαιδευτικοί πρέπει να ξεκινήσουμε
μέσα στην τάξη μία διαδασκαλία στα παιδιά, του να κατανοήσουν τον ίδιο τους τον
εαυτο, ξεκινώντας από την αυτογνωσία. Σιγά σιγά θα καταλάβουν πως είμαι αυτός
που είμαι, και ο άλλος είναι αυτός που είναι και ο άλλος είναι αυτός που είναι,
και κανένας δεν είναι όμοιος με τον άλλον. Όταν λοιπόν καταλάβουν ότι εγώ είμαι
αυτός που είμαι και κοίταξε με δεν είμαι όμοιος με αυτόν, εντάξει έχω ίδιο
αυτό, αλλά δεν έχω ίδιο εκείνο, όταν λοιπόν υπάρξει μία πορεία, θα φτάσουν στο
σημείο τα παιδιά να κατανοησουν ότι η κοινωνία έχει φτιαχτεί για όλους. Δεν
τίθεται θέμα διαφορετικότητας, για μένα και αποδοχής της διαφορετικότητας. Από
τη στιγμή που είμαστε όλοι εδώ σε αυτόν τον πλανήτη, πρέπει, οφείλουμε να
προχωράμε και να συμπορευόμαστε με τον άλλο, οποιοσδήποτε είναι ο άλλος που
θεωρούμε ότι είναι διαφορετικός από εμάς. Αφού και εμείς είμαστε διαφορετικοί.
Πώς θα γίνει;
Αυτές τις ημέρες το Τέρας μου έχει την τιμητική του. Βρίσκεται στην Κύπρο και μια σειρά εκδηλώσεων βρίσκεται σε εξέλιξη. Κάποιες από αυτές σε μια καινούρια μορφή.
Η αρχή όμως της εδώ παραμονής μου, με έφερε κοντά σε ένα πρόσωπο που γνώριζα για πρώτη φορά και που, ελπίζουμε να καταφέρει σύντομα να δώσει μία νέα ώθηση για το βιβλίο.
Κάπου στο τέλος, μια ημερίδα που έχουμε στήσει με την ψυχολόγο, συνεργάτιδα μου Ελένη Λούβρου, με θέμα "Αυτισμός και σχολέιο"
Το πρόγραμμα όπως έτρεξε και τρέχει:
2/11 Πανεπιστήμιο Κύπρου «ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΤΕΡΑΣ, ΣΟΥ ΛΕΩ!» Όταν ένα βιβλίο γίνεται η αφορμή για γνώσηκαι αποδοχή της διαφορετικότητας μέσα και έξω από την τάξη. 4/11 Στ' Δημ. Πάφου Παρουσίαση του βιβλίου σε παιδιά δημοτικού 5/11 Πανεπιστήμιο Κύπρου Δεν είμαι τέρας, σου λέω!"Από το βιβλίο στο σχεδιασμό δραστηριότητων με θέμα την αποδοχή της διαφορετικότητας. Στα πλαίσια του μαθήματος της ειδίκευσης για την Ενιαία Εκπαίδευση 14/11 Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο 9.00-15.00
Συμμετοχή στην ημερίδα "Αυτισμός και σχολείο" υπό την αιγίδα του υπ. Παιδείας. Διοργανωτής Σύνδεσμος για Άτομα με Αυτισμό Κύπρου
Ήταν Απρίλιος του 2011.Το βιβλίο "Δεν είμαι τέρας, σου λέω!" κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος. Τέσσερα χρόνια και, έχουν περάσει από τότε και η πορεία του βιβλίου συνεχίζεται σχεδόν με τον ίδιο ρυθμό, όπως όταν πρωτοκυκλοφόρησε. Αυτό είναι μεγάλη επίτυχία για ένα βιβλίο, σε καιρούς που δεν διαβάζουμε. Μικροί και μεγάλοι. Εν τούτοις, φαίνεται πως το βιβλιο αυτό αποτελεί πλέον μία από τις εξαιρέσεις. Γιατί, συνεχιζει να διαβάζετε και από μικρούς και από μεγάλους. Συνεχίζει να αποτελει ένα "εργαλείο" για την καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας, αλλά και την αποδοχή της διαφορετικότητας. Και φέτος, όπως και τα προηγούμενα χρόνια, το Τέρας μου είχε τον πρώτο λόγο στις παρουσιάσεις. Παρουσιάσεις που πλέον δεν περιορίζονται μόνο σε μαθητές δημοτικού, αλλά και σε νηπιαγωγείου, σε φοιτητές, αλλά και γονείς και εκπαιδευτικούς.
Λίγο πρίν το τέλος αυτής της σχολικής χρονιάς, ήρθε και η καινούρια ανανεωμένη πέμπτη έκδοση του βιβλίου, αλλά και ένα επίσης ανανεωμένο εκπαιδευτικό υλικό που μπορεί όποιος θέλει να κατεβάσει δωρεάν.
Ακόμα μία φορά, όπως και πέρσι συνεχίζω να σχεδιάζω το μέλλον αυτού του βιβλίου, ελπίζοντας πως αυτή τη φορά θα γίνει πράξη!
Ένα μεγάλο ευχαριστώ, στα παιδιά αναγνώστες και στους εκπαιδευτικούς που δούλεψαν μαζί με τους μαθητές τους και μου έδωσαν μεγάλες χαρές και συγκινήσεις.
Αν σας φαίνεται παράξενος ο τίτλος της ανάρτησης, να ξέρετε πως είναι πέρα για πέρα αληθινός!
Το βιβλίο γράφτηκε το 2009 και κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2011. Τότε λοιπόν, στην προσπάθεια μου να εκφράσω τις ιδιαιτερότητες του ήρωα, έπρεπε να βρω κείμενα που να περιέχουν εγκυκλοπαιδικές γνώσεις ή κάτι ανάλογο. Συχνά τα άτομα με αυτισμό ασχολούνται συστηματικά, σχεδόν εμμονικά με ένα θέμα, ή με κάποια θέματα. Από την μία λοιπόν, έπρεπε να αναδείξω αυτήν τους την ιδιαιτερότητα, από την άλλη έπρεπε τα κείμενα αυτά να έχουν μια θεματολογία που να τραβήξει τον αναγνώστη.
Αυτό συνέβηκε σε τρία κυρίως σημεία του βιβλίου και τα θέματα των μίνι "διαλέξεων" του ήρωα, ήταν το μπαομπάμ (δέντρο της Ν.Αφρικής), πρωτεύουσες χωρών της Αφρικής (είχε τη μορφή του διαγωνισμού και όχι τόσο της διάλεξης) και η ιστορία του ηλεκτρικού σιδηρόδρομου (η γνωστή μας γραμμή Πειραιάς-Κηφισιά).
Σε αυτό το τρίτο σημείο φρόντισα να συνδυάσω και ένα ακόμα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, αυτό της μη κατανόησης των μεταφορών στο λόγο. Συνηθίζουν να κατανοούν την μεταφορά ως κυριολεξία-κάτι που συχνά δημιουργεί συχνά παρεξηγήσεις και δυσκολία στην επικοινωνία.
Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι να διαβάσετε το παρακάτω απόσπασμα του βιβλίου (αυτό που υπήρχε μέχρι και την τέταρτη έκδοση του). Ήδη έχει προηγηθεί η αναφορά από τον ήρωα στα μέχρι τώρα (2011) χρόνια λειτουργίας του ηλ. σιδηροδρομου που ξεκινάνε από το 1869.
"Ο Αγάπιος έχει αρχίσει πάλι τη διάλεξη. Το κοινό του τώρα δεν ήταν και τόσο φανατισμένο. -Το 2015 θα φτάνει στο εικοστό χιλιόμετρο Αθηνών-Λαμίας, και ο σταθμός της Κηφισιάς θα γίνει υπόγειος. Το 2018 θα φτάνει στον Άγιο Στέφανο! -Ζήσε, Μάη μου, να φας τριφύλλι, σχολίασε δυνατά ένας κύριος που κρεμόταν πάνω από τα κεφάλια μας. -Τι λέει αυτός;ρώτησε με δυνατότερη φωνή ο Αγάπιος. Γίνεται ο Μάης να ζήσει και να φάει τριφύλλι; Τι χαζομάρες είναι αυτές; Ούτε ένα μικρό παιδάκι δεν της λέει!
Όλες τις πληροφορίες που χρησιμοποίησα τις βρήκα στο διαδίκτυο, αλλα δυστυχώς δεν σημείωσα κάπου την πηγή. Μου είχε φανεί πάντως τότε έγκυρη... Και μάλλον πρέπει να ήταν, γιατί για ακόμα μία φορά έγινε το γνωστό ελληνικό θαύμα του προγραμματισμού ενός έργου και της μη τήρησης του στα χρονικά πλαίσια που έχουν ανακοινωθεί. Αναζητώντας την πηγή, σιγά μην υπήρχε!-αφού ήδη φτάσαμε στο 2015 όπου σύμφωνα με τον ήρωα και τις πληροφορίες που γνώριζε, ο ηλεκτρικός δεν φτάνει στο εικοστό χιλιόμετρο Αθηνών- Λαμίας και ούτε ο σταθμός της Κηφισιάς έγινε υπόγειος.
Να λοιπόν τι βρήκα τώρα στο διαδίκτυο, σχετικά με το θέμα αυτό.
[B]Επεκτάσεις- Κατασκευές[/B]
Αυτή την εποχή δεν υπάρχει κανένα έργο επέκτασης ή άλλης κατασκευαστικής δραστηριότητας.
[B]Μελλοντικά Σχέδια[/B]
Για μελλοντικά σχέδια και επεκτάσεις έχουν ακουστεί διάφορα τα τελευταία χρόνια χωρίς όμως να υπάρχει καμία σοβαρή εξέλιξη. Σύμφωνα με την τελευταία ενημέρωση προχωρά μετά από αρκετά χρόνια η υπογειοποίηση της γραμμής από το σταθμό Φάληρο μέχρι τον τερματικό σταθμό Πειραιά προκειμένου να δημιουργηθεί χώρος για την επέκταση του Τραμ προς το κέντρο του Πειραιά και στο μέσο της διαδρομής (συγκεκριμένα στο ύψος του Κεράνη) θα κατασκευαστεί και ένας επιπλέον σταθμός που θα ονομάζεται ΚΑΜΙΝΙΑ. Το 2011 οι περιβαλλοντικοί όροι του έργου εγκρίθηκαν ενώ η έγκριση της μελέτης πραγματοποιήθηκε το 2013. Τώρα αναμένουμε μέσα στο 2015 να γίνει η δημοπράτηση αυτού του πολύ σημαντικού έργου για τον Πειραιά. Οι εργασίες θα ολοκληρωθούν σε 2 χρόνια από την υπογραφή της σύμβασης, στα τέλη του 2017.
Η άλλη επέκταση που προβλέπεται με το νέο ρυθμιστικό σχέδιο είναι η επέκταση της γραμμής από την Κηφισιά μέχρι την Νέα Ερυθραία με 3 σταθμούς. Η πολυσυζητημένη επέκταση προς τον Άγιο Στέφανο έχει μάλλον μπει στα συρτάρια. Με την προώθηση της επέκτασης προς Νέα Ερυθραία θα έχουμε την πρώτη επέκταση της Γραμμής 1 από το 1957!
Βέβαια για να πούμε και την αλήθεια, έχω κάνει και γω το λάθος μου. Η μετέπειτα φράση "Ζήσε Μάη μου να φάς τριφύλλι", δεν μπορεί πλέον να έχει την σημασία που της είχα δώσει στο κείμενο, μιας και ο χρόνος προχωράει και φυσικά δεν μας ρωτάει και ούτε ψάχνει να δει τις χρονολογίες στα βιβλία!
Στην 5η ανανεωμένη έκδοση του βιβλίου, έχει γίνει μια πολύ μικρή αλλαγή, για να μην τρελάνουμε τους αναγνώστες και για να βγαίνει κάποιο νόημα από αυτά που γράφτηκαν πριν λίγα χρόνια. Ο ήρωας λέει: "Τώρα έχουμε 2011. Το 2015 θα φτάνει στο εικοστό....."
Η περίπτωση αυτή δεν είναι πρωτόγνωρη. Πολλές φορές διαβάζουμε για κάτι που ίσχυε την περίοδο που γράφτηκε ένα βιβλίο και δεν ισχύει την στιγμή που το διαβάζουμε.
Απλά ήθελα πολύ να μοιραστώ αυτή τη μικρή λεπτομέρεια μαζί σας, γιατί ένα βιβλίο κρύβει μέσα του πολλές ιστορίες, που από ότι φαίνεται πλάθονται ακόμα και μετά την κυκλοφορία του...
Αυτό που αντίκρισαν τα μάτια μου το πρωινό της 1ης Απριλίου, θα μπορούσε να έχει έναν τίτλο που να λέει: "Πώς θα έπρεπε να είναι η κοινωνία μου" ή "Η κοινωνία που θα ήθελα να ζω" κ.ό Πραγματικά, τα λόγια μου θα είναι φτωχά, μπροστά στην εικόνα που αντίκρισα. Ένα τεράστιο ευχαριστώ στον Κώστα Φιλαϊτη για την επιλογή του βιβλίου -αλλά και στην τεράστια ευαισθησία, ανησυχία αλλά και προσπάθεια που καταβάλει πάνω στο θέμα της αποδοχής της διαφορετικότητας-και στα καταπληκτικά παιδιά της Στ' ΄ταξης, που με τόσο ενδιαφέρον ασχολήθηκαν με το θέμα αυτό, μέσα στα πλαίσια του μαθήματος της Ευέλικτης Ζώνης. Εύχομαι, αν και είμαι σίγουρη, πως η πλειοψηφία των μαθητών αυτών θα βοηθήσει, όσο μπορεί στο να φτιάξουμε επιτέλους μια κοινωνία, φιλική προς όλους.
Ευχαριστώ και τα πιο μικρά, αλλά όχι λιγότερα ικανά, της Δ΄τάξης για τη συμμετοχή τους.
*Πέραν των δημιουργιών που ακολουθούν, υπάρχει και ένα και ακόμη βίντεο, όπου παρουσιάζεται ένα παιδί του σχολείου με αυτισμό, αλλά για ευνοήτους λόγους δεν μπορώ να το δημοσιοποιήσω. Παρόλα αυτά, ήταν μια εξαιρετική δουλειά όπως και αυτές που ακολουθούν, αποδεικνύοντας και έμπρακτα όπως θα δείτε, σε τι επίπεδο δημιουργίας μπορεί να φτάσει μία τάξη όταν υπάρχει ο κατάλληλος καθοδηγητής...
* Εκτός από όλο αυτό το σκηνικό που στήθηκε μποροστά μου, η συνάντηση αυτή "γέννησε" πολλές μικρές ιστορίες, που ίσως ποτέ δεν ειπωθούν, μα που πάντα θα έχω στην καρδιά μου. Πόσα ευχαριστώ!
"ΤΟΝ ΚΟΛΛΗΤΟ ΜΟΥ ΤΟΝ ΛΕΝΕ ΑΓΑΠΙΟ"
https://storybird.com/books/-4433/?token=hgcasmmeb6
Ήθελα εδώ και μέρες, να γράψω γι αυτό το θέμα. Αφορμή δυο πρόσφατα περιστατικά με μητέρες παιδιών με ιδιαιτερότητες. Στην πορεία μου ως εκπαιδευτικός έγινα μάρτυρας πολλών παρόμοιων περιστατικών. Και τότε, αλλά και τώρα που έχω πάψει να ασκώ αυτό το επάγγελμα, προσπάθησα και προσπαθώ να εξηγήσω τι είναι αυτό που κάνει ένα γονέα να μην αποδέχεται την συμβουλή του δασκάλου του παιδιού τους. Δεν ξέρω αν μετά από τόσα χρόνια μπορώ να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα και μένω κατάπληκτη όταν μάλιστα βλέπω και περιπτώσεις εκπαιδευτικών μαμάδων ή ψυχολόγων μαμάδων να μην αποδέχονται τη διαφορετικότητα του παιδιού τους. Μα πώς γίνεται αυτό αναρωτιέμαι; Μητέρες μέσα από το χώρο αυτό να μην μπορούν να αναγνωρίσουν και να αποδεχτούν το παιδί τους; Ενώ ξέρουν-ειδικά αυτές- πόσο σημαντικό είναι να γίνει μια έγκαιρη διάγνωση και στη συνέχεια μια πρώιμη παρέμβαση. Προσπαθώντας να βρω μια απάντηση στο ερώτημα, βρίσκω τις πρώτες απαντήσεις. Απαντήσεις όμως που σε οδηγούν-κατα την άποψη μου σε ένα συμπέρασμα. Άνθρωποι που δεν γνωρίζουν καλά τον εαυτό τους, που δεν τον έχουν αγαπήσει γι αυτό που είναι, γίνονται γονείς και προσπαθούν να δουν στα παιδιά τους αυτό που δεν έχουν δει στο δικό τους εαυτό.
Γίνεσαι γονιός και έχεις όνειρα για το παιδί σου. Πιστεύεις πως θα δημιουργήσεις κάτι καλύτερο από αυτό που δημιούργησαν οι δικοί σου γονείς. Υπολογίζεις όμως χωρίς τη φύση. Γιατί η φύση βάζει το χέρι της και δημιουργεί μαζί με σένα. Αυτό που φέρνεις στη ζωή δεν είναι μόνο δικό σου δημιουργημα.
Τι γίνεται λοιπόν, όταν το παιδί που φέρνεις στον κόσμο, έρχεται με άλλα προικιά και όχι με αυτά που παράγγειλες; Οι δρόμοι είναι δυο. Ή παίρνεις τα προικιά μαζί με το παιδί σου και πορεύεσαι ή κάθεσαι και κοιτάς μια τα προικιά και μια το παιδί σου, ελπίζοντας πως θα έρθει ένας μάγος και θα αλλάξει την πραγματικότητα σου. Και ο καιρός περνά. Πολύτιμος χρόνος σπαταλιέται εξαιτίας της άρνησης του γονιού να αποδεχτεί την ιδιαιτερότητα του παιδιού του. Τα αποτελέσματα, δεν νομίζω πως χρειάζεται να σας το πω.
Πρέπει όμως να είμαι δίκαια. Ακριβώς γιατί δεν είμαστε όλοι φτιαγμένοι να είμαστε γονείς, γι αυτό το λόγο πρέπει τέτοιους ανθρώπους να τους ενισχύουμε με όλη μας τη δύναμη. Για να μπορέσει να γίνει το πρώτο βήμα. Στο να αποδεχτούν το παιδί τους, να θωρακήσουν τον εαυτό τους και να πέσουν με τα μούτρα στη μάχη, γιατί ο αγώνας τους, μόλις θα έχει ξεκινήσει...
Ακόμα μία χρονιά παρουσιάσεων και δραστηριοτήτων σχετικών με το βιβλίο, έφτασε στο τέλος της. Η χρονιά περιελάμβανε εκτός των γνωστών πλέον παρουσιάσεων σε σχολεία και βιβλιοπωλεία και ένα καινούριος είδος δραστηριοτήτων. Συναντήσεις με ενήλικο κοινό. Ήταν μια σχεδόν πρωτόγνωρη αλλά πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία που ελπίζω να συνεχιστεί και στο μέλλον. Με εντυπωσίασε το πόσο ανάγκη είχαν οι εκπαιδευτικοί να γνωρίσουν όσο το δυνατόν περισσότερα για το σύνδρομο.
Η χρονιά στο τέλος της φύλαγε για μένα τα καλύτερα. Ένα σεμινάριο με τον Τόνι Άτγουντ και μία προσωπική επικοινωνία μαζί του-που ελπίζω να φέρει κάποιο αποτέλεσμα, μία καινούρια έκδοση βιβλίου -την 4η-και έναν Αγάπιο στην τελευταία μου παρουσίαση που έκανε τα μάτια τα δικά μου και της δασκάλας της παράλληλης στήριξης να βουρκώσουν.
Καλό καλοκαίρι!
*Κάτι χρωστούμενα ευχαριστώ:
Στον Σύμβουλο μου που με εμπιστεύτηκε για την επιμόρφωση ενηλίκων. Στους δασκάλους που δούλεψαν το βιβλίο με τους μαθητές τους και που δεν αποτέλεσα γι αυτούς απλά μιά ώρα απασχόλησης με τα παιδιά. Στη φίλη μου την Ελένη που πάντα με σώζει και στον αδελφό μου για τη μετάφραση. Και τέλος, στα παιδιά της Σκάλας Λακωνίας που με καναν να νιώσω τόσο όμορφα...
